Wegens harde deadline

Een kattebelletje

Nu had ik bijna een ritme gevonden voor een verzendtijdstip — de treinreis op dinsdagochtend was er perfect voor, een lekker lap tekst tikken. Maar ik schrijf dit snel snel snel op maandagavond, want ik moet alle uren die ik kan pakken in de roman stoppen.

Ik heb een harde deadline gekregen voor een eerste versie, mijn uitgever moet deze week een boek kunnen laten bij de grotere club waar hij bij hoort, dus het creatieve proces zit in de snelkookpan.

Dat blijkt wonderlijk goed te werken voor me. Ik ben als een malle aan het schrijven, en ik zie het boek onder mijn handen beter worden.

Wat me heel erg heeft bevrijd, de laatste week: het inzicht dat mijn romans nooit plot-driven zijn, zelfs niet zo’n boek als Schuld, een boek waar echt iets Gebeurt. Ik ben me gaan richten op de drijfveren van mijn personages, en juist die elementen stuwen het verhaal (of althans: het tikken van het verhaal) met een enorme vaart naar voren.

En verdomme, dat was nodig ook.
Ik was van de week bezig met wat bestandsbeheer en ik zag versies uit 2021. Ik had helemaal uit het zicht verloren dat ik al zo lang bezig ben met dit boek. Het hoort waarschijnlijk bij het soort schrijver dat ik ben, maar ik was wel even van mijn stuk gebracht; het voelde steeds of ik nog maar net begonnen was, maar dat was waarschijnlijk een vorm van mezelf een beetje in de maling nemen.

Maar goed. Ik lever van de week een eerste versie in, en als er geen al te gekke dingen gebeuren, ligt Zanger Ronald zingt de blues in november in de winkel.